Να περιμένω τη σειρά μου
Δεν είναι θέμα καλών τρόπων, είναι δεξιότητα — και σαν κάθε δεξιότητα χτίζεται με εξάσκηση σε μικρές δόσεις, όχι με υπενθύμιση τη στιγμή που δεν αντέχει.
Τι θα χρειαστείτεΈνα ζάρι ή μια κλεψύδρα, τουβλάκια, μπάλα
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
Ένα τρίχρονο που αρπάζει δεν είναι αγενές. Δεν έχει ακόμη τον μηχανισμό που κρατά μια επιθυμία σε αναμονή — αυτός ωριμάζει για χρόνια. Η υπενθύμιση «περίμενε» τη στιγμή της έντασης απαιτεί ακριβώς αυτό που λείπει.
ΠΩΣ ΕΞΑΣΚΕΙΤΑΙ
Ξεκινάμε από αναμονή που κρατά δευτερόλεπτα, σε παιχνίδι, όταν το παιδί είναι ήρεμο και χορτάτο:
· Ρίχνουμε το ζάρι με τη σειρά. Η αναμονή είναι τρία δευτερόλεπτα.
· Χτίζουμε πύργο και βάζουμε ένα τουβλάκι ο καθένας.
· «Πρώτα εσύ, μετά εγώ» με μια μπάλα.
Αυξάνουμε αργά. Ένα παιδί που αντέχει τρία δευτερόλεπτα σήμερα, σε δύο μήνες αντέχει δεκαπέντε.
ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΠΟΥ ΒΟΗΘΑΕΙ
Κάτι ορατό που δείχνει πότε τελειώνει η αναμονή: μια κλεψύδρα, μια αντίστροφη μέτρηση με τα δάχτυλα. Η αόρατη αναμονή είναι πολύ πιο δύσκολη από την ορατή, σε κάθε ηλικία.
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ
Δεν το βγάζουμε από το παιχνίδι. Ονομάζουμε αυτό που βλέπουμε — «είναι δύσκολο να περιμένεις» — και μικραίνουμε την αναμονή την επόμενη φορά. Το να δυσκολεύεται δεν είναι αποτυχία· είναι η ένδειξη ότι το βήμα ήταν μεγάλο.