Το ξέσπασμα στο σούπερ μάρκετ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Το ξέσπασμα δεν είναι χειραγώγηση. Είναι υπερφόρτωση: το παιδί έχει ένα συναίσθημα μεγαλύτερο από τα εργαλεία που διαθέτει. Στη διάρκειά του, το κομμάτι του εγκεφάλου που ακούει λογικά επιχειρήματα δεν είναι διαθέσιμο. Γι αυτό η εξήγηση εκείνη τη στιγμή δεν πιάνει — δεν φταίει η εξήγηση. ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ 1. Χαμηλώστε — κυριολεκτικά. Στο ύψος του, όχι από πάνω. 2. Λίγες λέξεις, ήρεμη φωνή. «Είσαι θυμωμένος. Είμαι εδώ.» Τίποτε άλλο. 3. Ασφάλεια πρώτα. Αν χτυπιέται ή είναι επικίνδυνο το σημείο, τον μεταφέρετε — ήσυχα, χωρίς διαπραγμάτευση. 4. Περιμένετε. Το κύμα ανεβαίνει και κατεβαίνει μόνο του, συνήθως σε δύο με πέντε λεπτά. ΜΕΤΑ, ΟΤΑΝ ΗΡΕΜΗΣΕΙ Αγκαλιά αν τη θέλει. Και μία πρόταση, όχι διάλεξη: «Ήθελες τα γλυκά και είπα όχι, και θύμωσες πολύ.» Η ονομασία του συναισθήματος είναι το μάθημα. Επόμενη φορά, ίσως το πει με λέξεις. ΤΟ ΚΟΙΝΟ Οι μισοί που κοιτάνε το έχουν ζήσει και σας καταλαβαίνουν. Οι άλλοι μισοί δεν έχουν σημασία. Το παιδί σας έχει. ΠΩΣ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ Τα περισσότερα ξεσπάσματα προβλέπονται: πεινασμένο, κουρασμένο, ή υπερδιεγερμένο. Ψώνια μετά τον ύπνο και όχι πριν από αυτόν. Ένα σνακ πριν μπείτε. Και μια συμφωνία πριν από την πόρτα: «σήμερα παίρνουμε τρία πράγματα, θα τα διαλέξεις εσύ». ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ Αν τα ξεσπάσματα είναι καθημερινά και μετά τα πέντε, αν κρατούν πάνω από μισή ώρα, ή αν το παιδί τραυματίζει τον εαυτό του. Τότε δεν είναι θέμα τεχνικής.