Όταν έρχεται το δεύτερο παιδί

ΤΙ ΖΗΛΕΥΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Όχι το μωρό. Τη διαθεσιμότητά σας, που όντως μειώθηκε. Δεν το φαντάζεται — έχει δίκιο. Η αναγνώριση δουλεύει πολύ καλύτερα από τη διάψευση: «έχεις δίκιο, τώρα έχω λιγότερο χρόνο για σένα, και μου λείπει κι εμένα». Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ Το τρίχρονο που είχε αφήσει την πάνα τη ξαναζητά. Το πεντάχρονο που μιλούσε κανονικά μωρουδίζει. Αυτό δεν είναι πισωγύρισμα, είναι ερώτηση: «αν γίνω μωρό, θα με φροντίζετε έτσι;» Η απάντηση δεν είναι επίπληξη. Είναι λίγη φροντίδα και μετά επιστροφή στην ηλικία του, χωρίς σχόλιο. ΤΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, ένας γονέας μόνος με το μεγάλο παιδί. Χωρίς κινητό, χωρίς μωρό στην αγκαλιά. Δεκαπέντε λεπτά που επαναλαμβάνονται μετρούν περισσότερο από μια ολόκληρη Κυριακή που δεν θα ξαναγίνει. Ονομάστε τα — «η ώρα μας» — ώστε να ξέρει ότι υπάρχουν και αύριο. ΤΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ · «Είσαι πια μεγάλος.» Το άκουσε τη στιγμή που έχασε τη θέση του. · Να συμπίπτουν με το μωρό όλες οι μεγάλες αλλαγές. Αλλαγή κρεβατιού, απογαλακτισμός, νέο τμήμα: αν γίνεται, δύο μήνες πριν ή τρεις μετά. · Να δίνετε ρόλο βοηθού που δεν ζήτησε. Αν θέλει, ωραία. Αν όχι, δεν πειράζει. ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ Πολλά μεγάλα αδέλφια σπρώχνουν ή τσιμπούν το μωρό. Είναι συχνό και δεν σημαίνει τίποτε για το μέλλον. Το εμποδίζουμε ήρεμα και σταθερά, χωρίς δράμα — το δράμα το κάνει πιο ελκυστικό.