Οθόνες: πόσο, πότε, και το δύσκολο κομμάτι

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΟΔΗΓΙΕΣ Κάτω των δύο ετών: πρακτικά τίποτε, εκτός από βιντεοκλήση με συγγενή. Δύο έως πέντε: γύρω στη μία ώρα την ημέρα, με κάποιον δίπλα. Πάνω από πέντε: όριο που δεν τρώει ύπνο, κίνηση και παρέα. ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΡΚΕΤΑ Δεν μετράει μόνο πόσο, μετράει ΤΙ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ. Είκοσι λεπτά οθόνη ενώ μαγειρεύετε δεν αφαιρούν τίποτε. Είκοσι λεπτά αντί για την έξοδο στο πάρκο αφαιρούν την έξοδο στο πάρκο. ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ Το ξέσπασμα δεν γίνεται επειδή τελείωσε ο χρόνος· γίνεται επειδή τελείωσε ΞΑΦΝΙΚΑ, στη μέση. Τρία πράγματα βοηθούν: · Συμφωνία πριν ανοίξει: «δύο επεισόδια, και μετά κλείνει». · Προειδοποίηση σε γεγονός, όχι σε λεπτά: «όταν τελειώσει αυτό». · Κάτι να ακολουθεί. Το κενό μετά την οθόνη είναι που πονάει. Φαγητό, μπάνιο, βόλτα — κάτι. ΜΑΖΙ, ΟΧΙ ΑΝΤΙ Το ίδιο βίντεο με έναν ενήλικα δίπλα που σχολιάζει και ρωτά αξίζει πολλαπλάσια από το ίδιο βίντεο μόνο του. Δεν χρειάζεται να κάθεστε όλη την ώρα — αρκεί να μπαίνετε. ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ Μη χρησιμοποιείτε την οθόνη ως ανταμοιβή ή τιμωρία. Της δίνει αξία που δεν έχει, και κάθε αυριανή διαπραγμάτευση γίνεται πιο δύσκολη. ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ Αυτά τα δύο αξίζει να μείνουν χωρίς οθόνες. Όχι για λόγους αρχής — για τη συζήτηση και για τον ύπνο.